Lekcje zarządzania, jakie można wynieść z gry City Idle

y

 

City Idle to nudna, denerwująca i marnująca nas czas gra mobilna, za którą kryje się dość duża głębia. Nie jest to gra mobilna, w której płacimy za przyśpieszenie gry. Można co prawda kupić wielkich naukowców, ale nie jest to konieczne do miłego progresowania.

W skrócie - gra zaczyna się od zbudowania szałasu z którego wychodzą ludki. Ludki jedzą jagody i piją wodę z eceanu. Dodajemy im kolejne budynki, na przykład zbieracz jagód, chatkę do produkcji wody, chatkę drwala czy kopalnie kamienia lub gliny. Trochę takie Settlersy. Większość budynków produkcyjnych potrzebuje narzędzi, na początku są to narzędzia drewniane, a z czasem dochodzimy do stalowych.

Z czasem dowiadujemy się, że w grze można odkrywać nowe technologie, przeprowadzając badania na nadmiarowych surowcach. Badania przeprowadzamy początkowo w małych ośrodkach badawczych przypominających Stonehange, by z czasem dojść do uniwersytetów. Badania przechowujemy w tych placówkach naukowych, ale także w bibliotekach. Badania można wydać na rozwój naszych obecnych budynków (na przykład przyśpieszenie prac lub zwiększenie ilości pracujących osób), albo na zakup nowych technologii.

W grze bardzo dużo zależy od lokalizacji. Każdy budynek ma zasięg i by na przykład produkować szkło, musimy mieć w pobliżu fabrykę piasku, dostęp do miedzianych lub stalowych narzędzi, wapień oraz węgiel. Jak mamy szkło i cegły, możemy budować wypasione kamienice. 

Możemy też sterować ważnością danego budynku oraz ustawiać, ile osób ma w nim pracować. 

Gra może lecieć sobie w tle, ale szybko okazuje się, że nasze super procesy się blokują. Przykładowo, populacja zaczyna wymierać, bo nie ma ryb. Ryby oceaniczne stanowią podstawę wyżywienia mieszkańców, ale potrzebują statków.

 

Przykładowo, w kopalni znajdującej się niedaleko stoczni, zwiększyliśmy priorytet na wydobycie kamienia w kopalni. Ludzie zaczęli pracować przy wydobyciu kamienia, zabrakło ich na farmie owiec. 

 

Nasze baranki nie otrzymały wody, chatka tkacza nie otrzymała materiału, nie ma z czego zrobić żagli. Populacja dramatycznie się zmniejsza. Albo zainwestowaliśmy materiały w farmy, ale one zabierają dużo ludzi i są mało wydajne.

1 lekcja - Produkuj just in time. 

W tej grze, podobnie jak w fabrykach Toyoty, warto ustawić niewielką ilość pracowników w każdym zakładzie. Lepiej jest mieć 2 kopalnie, w których pracują 2 osoby, niż 1 kopalnię z 5 osobami. Ta mała kopalnia będzie na bieżąco opróżniana przez fabryki i badaczy. Duża kopalnia szybko będzie bezczynna, ponieważ ma ograniczoną pojemność. 

 

Szybko prowadzi to do kolejnego problemu, bo zacznie nam brakować ludzi do innych zakładów. Lepiej jest nie gromadzić zapasów, tylko zużywać je na bieżąco.

2 lekcja - nie rób zmian, jeśli nie rozumiesz procesu

W grze problemem jest zarówno ograniczona ilość miejsca, jak i konieczność zarządzania personelem, przez dodawanie i usuwanie budynków i regulację parametrów, o których wspomniałem wcześniej. Wracając do gry często myślałem sobie - w danym miejscu nie potrzebuję powiedzmy - 3 chatek drwala. Usuwałem jedną i ... cała gospodarka się załamywała. Dodatkowa chatka drwala dostarczała powiedzmy drewno do jedynej fabryki drewnianych narzędzi (potrzebne do wody) i bez niej, znacznie zmniejszała się ilość wody potrzebnej dla mieszkańców.

Zwiększanie priorytetu jakiegoś budynku może mieć katastrofalne skutki. 

3 lekcja - budowanie czegoś nowego wiąże się z kosztem, rób to stopniowo, a nie idealnie

Odkrywając nowe wyspy szybko doświadczamy, że trudno jest je zasiedlać. Przykładowo - możemy chcieć wybudować super infrastrukturę (kamienne drogi), tylko najnowszy typ domków dla mieszkańców i najlepsze zakłady. Szybko okazuje się jednak, że potrzebujemy tych nudnych starych budynków. Możemy sobie planować Via Appia, ale bardzo często najlepiej sprawdza się chaotyczna zabudowa. 

Co więcej, w nowych rejonach bogatych w złoża możemy mieć plan budowy drugiej Nowej Huty.

 

W tym miejscu najlepiej pasowało by wrzucić same kopalnie i produkować narzędzia. Niestety, ale nie da się, bo mieszkańcy umrą z pragnienia i głodu. Z tego powodu, przebiłem tunel do wody i wystawiłem chatkę z wodą. Wydawać by się mogło, że to marnowanie bezcennego miejsca, ale nie, tak po prostu musi być. Mieszkańcy maja domki w kopalni, by mieli blisko do pracy. Chatka rybaka jest mało wydajna, ale nie potrzebuje dostępu do wody i dostarcza jedzenia. Nie ma rozwiązania systemowego, dużego, tylko usprawnienie tego co mamy. Zawsze jak mamy pomysł zaorania danego obszaru i zaczęcia na nowo, lepiej, odbija się to brakami wszystkiego co potrzebne.

4 lekcja - buduj na miejscu 

Gra oferuje możliwość wysyłki towarów za pomocą statków. 

 

Można by pomyśleć, że jedna wyspa powinna produkować tylko drewno, inna kamienie a inna szkło. Nie ma to jednak sensu, ponieważ towar wyprodukowany na miejscu jest o wiele tańszy niż ten wyeksportowany. Aby eksportować, musimy mieć statek. Do budowy statku, potrzeba wełny > tkanina oraz drewna i pracowników. Statki mają ograniczoną żywotność i trzeba budować nowe.  

O wiele taniej jest na przykład przesłać kamień z kopalni drogą lądową, za pomocą magazynów. Mają one większy zasięg niż same kopalnie, a ich koszt to jedynie praca ludzi.