Deep work w teorii i praktyce

Tadek (imię przypadkowe), przeczytał sobie książkę Deep Work Praca głęboka. Postanowił od tej pory pracować wydajnie, tak jak napisał Cal Newport. Zero telefonu w pracy, zero dostępności na komunikatorze, kilkugodzinne bloki skupienia 🤖. 

Telefon wyniósł do innego pomieszczenia, bo przecież każde zerknięcie w ekran to zmarnowane nawet 30 minut na zmianę kontekstu. Zaczął swoją wydajną pracę i okazało się że musi wpisywać kody OTP do logowania w różnych systemach w pracy. Szybko przeprosił się z telefonem.

Początkowo ustawiał że jest niedostępny, ale koledzy w pracy mieli do niego zwykłe, codzienne pytania, dotyczące jego działań. Z czasem tych pytań się spiętrzyło kilkanaście, a manager zapytał go, czy jest obecny w pracy. Z bycia nowym DHH nic nie wyszło, trzeba było wrócić do standardowego trybu pracy z reagowaniem na potrzeby innych. Pytanie - czy było to aż tak złe?

Plan wielogodzinnego bloku pracy w weekend również nie powiódł się - Tadek nie mógł skupić się na więcej niż na godzinę - dwie, a potem miał wyrzuty sumienia że tak się obija. Gdyby wiedział, że maksimum dziennego skupienia dla człowieka to około 4 godziny, ale podzielone na bloki. 

Twórcy motywacyjni narzucają na nas nierealne wyzwania, a gdy im nie sprostamy, czujemy się źle. Wielu twórców jest oderwanych od realnych problemów. Ich metody mogą sprawdzić się dla wykładowcy uniwersyteckiego który robi badania w swojej wieży z kości słoniowej. 

Dla zwykłego pracownika czy przedsiębiorcy, mogą być zupełnie nieprzydatne. Z mojej perspektywy o wiele lepszą metodą od deep work, jest metoda Pomodoro. Albo po prostu - robienie tego co jest do zrobienia wtedy, gdy możemy.